Als we het denken te weten wordt het tijd om te ervaren wat al die theorieën over...

...communicatie, management en leiderschap werkelijk inhouden.

Als we het denken te weten wordt het tijd om te ervaren

Hoe uniek is onze aanpak

Geschreven door: 

Aan ons wordt regelmatig gevraag wat er dan zo uniek is aan onze wijze van persoonlijkheidsontwikkeling.

De deelnemers zijn er gelukkig mee, maar kunnen geen van allen uitleggen hoe dat tot stand kwam. Ik zal in dit stuk trachten een tipje van de sluier op te lichten.

Hoe uniek is onze aanpak?

Heel uniek, alleen al omdat de kortste klap naar meesterschap een mensenleven duurt. In de vier dagen van de co-training verandert er niet alleen heel veel in de wijze waarop je naar jezelf, je vermogens en anderen kijkt, maar wordt er ook een vliegwiel in beweging gezet waardoor je jezelf continu zult doorontwikkelen. Wat er zo anders is aan de kortste klap, dat wij je dit kunnen garanderen?....... Laat ik voorop stellen dat we altijd voor en ontspannen, veilige en prettige sfeer zorgen ,dat er ruimte is voor heel veel humor en dat je geen aantekeningen hoeft te maken of intensief te studeren. Het is uitsluitend ervaring, wat verwarring en verwondering wat de klok slaat. . De rest  vertel ik aan de hand van een kort verhaaltje.

In onze maatschappij verkopen zaken als ‘makkelijker, sneller, beter en mooier’ gemakkelijker dan ‘moeilijker, langzamer, slechter en lelijker.’ Om die reden hebben we onze co-training ‘De kortste klap naar meesterschap’ genoemd.  Het wordt echter pas echt makkelijker en mooier wanneer we bereid zijn door een zure appel heen te bijten. De pokdalige pad blijkt dan de prins op het witte paard en een lelijk oud vrouwtje een betoverde schone. Wij hebben geleerd pokdalige padden en lelijke oude vrouwtjes te mijden en laten ons liever verleiden door een boze feeks die zich voordoet als een liefdevolle schone. Voor wie dit snapt is de keuze simpel: “Tijd om eens echt naar jezelf te leren kijken.”  Maar dan……

In cursussen die doorgaans gevolgd worden om ons te helpen ons te ontwikkelen gaat het in feite om onze voorkeurs- ofwel overlevingsstrategieën. Deze worden ontleend aan ons zogenaamde persoonlijkheidstype. Tijdens deze cursussen richt de deelnemer zijn aandacht op zaken die hij of zij gemakkelijk van zichzelf herkent en vanuit zijn gedrevenheid tot ontwikkeling ook erkent.

Zo’n overlevingsstrategie heeft ontegenzeggelijk voordelen, want deze bracht de eigenaar wat hij tot nu toe bereikte. Hierdoor strelen de voordelen van de strategie ook jammer genoeg het Ego, de schil die wij ontwikkelden in onze drang door anderen erkent te worden. In plaats van de weg van Zelf-erkenning te gaan, wat de bedoeling is, blijven velen zo helaas op het pad van Ego-erkenning en dus het pad van doormodderen. De nadelen van zo’n strategie noemen we dan bijvoorbeeld onze valkuilen. De term valkuil kunnen we inmiddels gemakkelijk rechtvaardigen, omdat de meerderheid weet, dat iedereen ze heeft. Hierdoor is in feite een maatschappelijk aanvaardbare verslaving ontstaan, immers, het gaat hier om een dwangmatigheid die helpt de scheuren in het Ego te dichten. En zo helpen ook de valkuilen mee vooral dat te blijven doen wat de cursist altijd al deed. Zie hier de waanzin als hij zo denkt andere resultaten te behalen.

Het blijft voor de meeste deelnemers van dat soort trainingen dus  bij herkennen en erkennen en daardoor is de beoogde verandering gedoemd te mislukken. Immers doordat de pijn, waarvoor de strategie ooit ontwikkeld werd wordt vermeden, wordt de oorzaak niet doorzien en blijft de overlevingsstrategie nodig. De erkende valkuilen kunnen dan slechts met de ratio worden gemanaged. De mogelijkheden van de ratio zijn echter beperkt. Kan de ratio zeven (plus of min twee) parameters managen, het onbewuste waarschijnlijk miljoenen. Zodra het aantal parameters toeneemt en dat is in vrijwel iedere normale werksituatie al het geval, zullen alleen nog, de in het hier en nu, acute parameters rationeel gemanaged worden en vervalt vrijwel direct de controle over de valkuil, of wordt het proces van denken naar doen vertraagd of zal zelfs in zijn geheel stagneren. (Dit levert negatieve stress op).  De eigenaar blijft zo op het pad van het vermijden van de pijn. Het pad van het doormodderen.

In de ‘kortste klap’ gaan we verder. Door ‘de pijn’, die normaal gesproken door de overlevingsstrategie wordt vermeden, te doorgronden, laat deze de overlevingsstrategie transformeren tot een leefstrategie. De ‘pijn’, de pokdalige pad, blijkt een prins op het witte paard te zijn en de liefdevolle schone wordt ontmaskerd als de feeks die er voor zorgde dat je constant bezig was ‘de pijn’ weg te drukken. Je wordt nu niet meer gemotiveerd door de anti-waarde angst, angst voor de pijn, maar waarlijk door een waarde. Doorgaans is dit de waarde waardoor de eigenaar altijd al dacht gemotiveerd te worden. Dat is hoe ons corrupte brein werkt. Door deze transformatie verdwijnt de aan de strategie gerelateerde valkuil en behoeft deze dus ook niet meer bewust gemanaged te worden. De aan de strategie gerelateerde vermogens blijven en worden met meer energie gevoed, omdat er geen energie meer gaat zitten in de beperkingen. Het proces van denken naar doen kent nu geen tijdsbelemmering meer. Hierdoor stroomt de toegenomen energie vrijelijk. Dit zijn de stappen naar authenticiteit. Dit maakt het verschil tussen authentiek gevonden worden en waarlijk authentiek zijn.

Wij hopen dat het bovenstaande duidelijk maakt dat de kortste klap veel verder gaat dan zomaar een training voor persoonlijk ontwikkeling. Toch willen wij benadrukken dat wij wel degelijk ook gebruik maken van al dat reeds op dit gebied ontwikkeld werd. Wij omarmen die (wetenschappelijke)kennis, maar beseffen gelijktijdig dat ze voortkomt uit de cultuur die ervan wil leren en daar zit de crux. Als wij onszelf willen ontwikkelen, is ons brein zowel de leraar als de leerling. Dat is verrekte lastig. Heb je wel eens een wedstrijdje met jezelf gespeeld? En, wie won er? …… En als jij won, wie verloor er dan? Het is daarom fijn als je bij je ontwikkeling (het veranderen van je denken en voelen en dus ook je gedrag) gebruik kunt maken van anderen. Cultuur is niets anders dan collectief gedrag, voortkomend uit collectief denken. Een cultuur heeft dus ook anderen nodig om naar zichzelf te kunnen kijken en zichzelf te ontwikkelen.

Wanneer we andere culturen en hun methoden voor zelfontwikkeling bestuderen lijken we aan te lopen tegen verschillen en zijn we geneigd vast te houden aan wat we altijd al vonden. Dat wat onze cultuur heeft voortgebracht, zoals onze eigen manier van zelfontwikkeling.

PK² Selfmanagement heeft echter de uitdaging aangenomen om te onderzoeken of wat strijdig lijkt wel strijdig is. Wie die weg gaat en zoekt naar de eenheid i.p.v. de dualiteit, ontdekt dat de ‘verschillen’ slecht ogenschijnlijke strijdigheden, ofwel paradoxen zijn. Paradoxen die wanneer ze doorzien worden tot eenheid leiden. Deze mindset heeft geleid tot de ontwikkeling van de kortste klap naar zelfontwikkeling, de kortste klap naar meesterschap.