Geen woorden maar daden.

Je kunt er eindeloos over blijven denken, maar het gaat om bewegen, om DOEN

Geen woorden maar daden

Alle stukjes op hun plaats

Kreet: 
Het bestaat echt!

Dag Peter en Paul, jan. 2010   Nu ben ik er echt van overtuigd dat HET bestaat. Ik zat deze week op mijn werk te mijmeren, gewoon te beseffen dat ik toch wel heel anders in hetzelfde vel steek dan een jaar geleden, en dan komt gewoon op dát moment de mail binnen van Peter......juist als ik besef dat dit toch begonnen is ergens in Lochem in januari 2009........toeval bestaat dus niet, punt (of toch een vraagteken? want ik weet het niet zeker)   Ik wil jullie bij deze dan nogmaals bedanken voor wat jullie voor mij, maar ook voor ons gezin hebben gedaan. Want doordat mijn man en ik allebei de training hebben gedaan is er hier in ons gezin veel veranderd, en in positieve zin. Als er iets is, dan is alleen het noemen van het "woord" PK2 voor ons de gevleugelde uitspraak om elkaar even weer te wijzen op wat "van jou is, en wat van de ander is". En dat voelt goed.   Zoals jullie het zelf op jullie website beschrijven, was ik voor de training echt gevangen in een web van kennis en controle, en dacht dat ik me daar gelukkig bij voelde. Mijn functie als kwaliteitsmedewerker binnen het ziekenhuis was een uiterlijke verschijningsvorm van deze eigenschappen. Ik heb nog steeds dezelfde functie, voel me nog steeds gelukkig in deze baan maar geef op een totaal andere wijze invulling aan mijn werk dan een jaar geleden. Natuurlijk zijn en blijven bepaalde vastomlijnde kaders in deze functie de basis (we moeten nu eenmaal als ziekenhuis of we willen of niet voldoen aan allerlei wettelijke kaders en verplichtingen), maar daarnaast zie ik steeds meer dat ik zelf invloed kan hebben op wat er om mij heen ontstaat, zonder dat ik zelf aan de kar hoef te sjorren. Ik heb ruimte gemaakt voor nieuwe ideeën, dus los van de vaste kaders en heb ervaren dat ik daardoor ruimte heb gekregen. Echt heel bijzonder om dat ook daadwerkelijk te beseffen.  Maar zeker ook privé ben ik echt veranderd. En dat voelt goed. Ik weet nu daadwerkelijk het verschil tussen hebben en zijn, en dat bedoel ik dan in letterlijke zin, want materialistisch ben ik nooit geweest maar was wel altijd gericht op het hebben van kennis en erkenning.    Na de training vorig jaar heb ik - nog voortvloeiend uit mijn oude "ik" - aanvankelijk heel erg geworsteld met de termen leiderschap en meesterschap in de training. Deze hadden, vanuit mijn theoretische benadering, voor mij een hele negatieve lading. Ik was bang voor deze verandering. Maar op een gegeven moment vallen alle stukjes op zijn plaats en kon ik deze theoretische gedachten echt loslaten en dan komt de ruimte om op natuurlijke wijze te gaan veranderen. Stukje bij beetje lukt het me om echt vanuit mezelf te leven, te kunnen zijn en niet continu bezig te zijn met wat de buitenwereld van mij verwacht of zal denken. Ik weet ook wel dat ik er nog lang niet ben, het is natuurlijk toch wel moeilijk om de schil die je in meer dan 40 jaar om je heen hebt gebouwd af te breken, maar deze muur is nu wel doorzichtig! En daarmee bedoel ik dat de mensen mij nu kunnen zien. En genieten is niet meer een geleerd woord uit het woordenboek, maar een synoniem geworden voor gewoon zijn.  G.N.